This summer I went to Auschwitz for the third time to show a family member the relics of what I would consider to be a major violation of basic human rights. I have been there twice before, and the first and last experience were similar, both sunny summer days, with flowers blooming, birds chirping and the omnipresent feeling of life in the air. The second time I was there was mid October and was a much different experience than the others.

The day I am about to describe to you was misty and foggy, and a cool humid wind wisped through my hair and brushed my cheeks leaving them with that cool tingle that only the brink of winter brings. It was a cool 6 degrees celcius with an overcast sky and not a hint of sunshine to come. This is the type of day that is best spent by a fire place, drinking white cocoa, and thinking about the nearing winter. Auschwitz, a place where 6 million people died due to harsh conditions was not the normal experience for that time of year. It sent a permanent chill down my spine. The barracks where people just like you and I were housed were buildings meant to keep 52 horses, but rather were home to 400 people, with no insulation, no washrooms, nothing. Trenches surrounded the compound, and were dug by those people who lived in the barracks. Those men were shot in the same trenches they dug by oppressive and sick officers who went to sleep with their pretty wives in a warm home at the end of each day. The weather and the cold were no excuse not to work and visible fatigue equalled certain death.
The train tracks merge about a kilometre before the camp and come to a dead end once inside the compound. After sometimes days of travel cramped in between a hundred people without food or drink, those who survived were herded off the trains like livestock and separated: labour or sanitation; man, woman, or child. Labour meant a prolonged life but ultimately death; sanitation meant instant death; Woman or child also guaranteed fatality.

I will never forget the cold windy day I walked under the gate which read “Arbeit Macht Frei,” literally translated as “Work Brings Freedom.” This was possibly the most atrocious lie told to those who were sent to the camps. This lie is perpetuated by a 1950 Kg of Human hair shaved from the heads of children, women and men upon arrival to the camps, regardless of ultimate fate; a room full of prosthetic limbs taken for parts; another room of suitcases all neatly and ironically marked with return addresses in case of loss; the fillings from teeth taken for gold; a room of shoes: children’s, women’s, men’s, fancy, worn through, expensive and cheap; a room of cloth woven from the hair of women, and soap made with human lard.
I stopped to think about why these people came as some were not forced rather came by free will, and after asking a few people who worked on the premises they informed me that many of these people were told that they were being relocated as they were special and were being sold better land, being given better jobs, and essentially were promised a much better and easier life than that they were currently living. Rather these people were murdered by the masses by cyclone-B gas, injected with lethal poisons, shot, or simply worked and starved to death.
I saw the faces of those who were taken to the camp on the walls of the barracks in Camp 1, some were scared, some defiant, some perplexed, however one thing was common, they were all normal innocent people, like you and I. The photos were marked with the dates they arrived at the camps, and the dates they either disappeared or they date they died.
This cold misty day seemed symbolic of the feeling that one gets in this camp. The feelings are mixed from moment to moment. One is angry that such a thing could occur, is disgusted by the capacity of human cruelty and the extent to which it is expressed; one is relieved that it is over and is grateful for those lives that were liberated; empowered by the resilience of human will; happy to know that there are some who despite hardship fought for the common good and did not give up; sorry for those who did not have the strength, who died broken men and women. Sorry for those who’s last moments were dark and painful, when hope was not apparent and the future escaped through their fingertips as they watched a trigger be pulled, or a skylight close after gas was dropped through the ceiling, the last light they ever saw. The fact that these men fell from hunger in a trench they had dug in hope to be free again, to hold their loved ones, feel a kiss, see a smile, or just eat a meal again. This made me realize how much we take for granted today. How fragile freedom is, how easily it is taken.
This experience left me with questions that I still cannot answer. This experience showed me how cruel and heartless humans can be and how easily influenced we are by ideologies and mass communication. How much greed can influence an individual and how power hungry and barbaric we can be. How can one human inflict this sort of pain upon another, regardless of race, status or religion? How can one person kill another’s child? How can one watch the face of a mother’s life and blood, her child, be taken away and murdered? How can we starve another human to 25 Kg and subject them to invasive experiments? How can a man rape a woman and force her to bare his child against her will? How can a weak man break a strong one because he feels inferior? How can the rest of the world have allowed these atrocities to take place?
This camp is not just a testament to the pain the Jewish community felt, as many who were not Jewish were imprisoned and killed in Auschwitz. This is a symbol for us all to remember the fragility of human life. It is more than a graveyard, more than a world heritage site, more than just a tourist attraction. It is a reminder of what has happened, and is preserved so that we do not forget and repeat the mistakes of our ancestors. It is standing proof, a silent scream that goes on for eternity against racism, discrimination, and hatred. It tells us to know where we stand, and most importantly what we stand for, because who knows when we will have to defend our rights, the rights we take for granted. It asks us if we are willing to die for our beliefs, and to defend the beliefs of others? Would you die so someone else would live? Would you stand up for freedom?

This fight for life and freedom is a reality in parts of the world today. It is a reality being kept silent by oppressive regimes and violent organizations. Hatred continues yet we do not hear about it, maybe because we don‘t want to feel responsible and maybe because they do not want us to know. There is genocide, oppression of all sorts, and the pain and suffering continues in all corners of this world. It is our duty to help stop this and make our world a better more peaceful and free place. It is our duty to teach the children of tomorrow that racism means weakness, violence only achieves more violence, and acceptance will lead to growth. We are all citizens of this world, and participation in certain racial, religious or ethnic groups does not grant us any elitist status. We are all responsible for making this world a good place to live, and a place we should be happy to bring our children into and raise our children in. My hope is that by reading this you will do your part, pay your respects, and remember that to forget is to repeat. We are all responsible, we are capable, we are all human.
Anna

Camps de concentration et leurs implications pour aujourd'hui
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
Cet été je suis allé à Auschwitz pour que la troisième fois montre à un membre de famille les reliques de ce que je considérerais comme une violation importante des droits de l'homme de base. J'ai été là deux fois avant, et la première et dernière expérience étaient semblable, des jours ensoleillés d'été, avec des fleurs fleurissant, gazouillement d'oiseaux et le sentiment omniprésent de la vie dans le ciel. La deuxieme fois que j'étais il y avait de mi-octobre et était beaucoup de différent éprouvent que les autres.

Le jour où je suis sur le point pour décrire à toi était brumeux et brumeux, et un vent humide frais wisped par mes cheveux et a balayé mes joues les laissant avec ce tintement frais que seulement le bord de l'hiver apporte. C'était un celcius frais de 6 degrés avec un ciel obscurci et pas un conseil du soleil à venir. C'est le type de jour qui mieux est passé par un endroit du feu, un cacao blanc potable, et penser à l'hiver de approche. Auschwitz, un endroit où 6 millions de personnes d'en raison mort des conditions dures n'était pas l'expérience normale pendant cette période d'année. Il a envoyé un froid permanent en bas de mon épine. Les casernes où les gens juste comme toi et moi ont été logés étaient des bâtiments censés pour garder 52 chevaux, mais étaient plutôt à la maison à 400 personnes, sans l'isolation, à aucunes salles de toilette, rien. Les fossés ont entouré le composé, et ont été creusés par ces gens qui ont vécu dans les casernes. Ces hommes ont été tirés dans les mêmes fossés qu'ils ont creusés par les dirigeants accablants et malades qui sont allés dormir avec leurs jolies épouses dans une maison chaude à la fin de chaque jour. Le temps et le froid n'étaient aucune excuse à ne pas travailler et la fatigue évidente a égalé certaine mort.
Les voies de train fusionnent environ un kilomètre avant que le camp et terminé mort une fois à l'intérieur du composé. Après parfois des jours de voyage à l'etroit entre cent personnes sans nourriture ou boisson, ceux qui ont survécu ont été vécus en troupe outre des trains comme le bétail et séparés : travail ou hygiène ; homme, femme, ou enfant. Le travail a signifié une vie prolongée mais finalement la mort ; l'hygiène a signifié la mort instantanée ; Fatalité également garantie de femme ou d'enfant.

Je n'oublierai jamais le jour venteux froid que j'ai marché sous la porte qui a indiqué « Arbeit Macht Frei, » littéralement traduite comme le « travail apporte la liberté. » C'était probablement le mensonge le plus atroce dit à ceux qui ont été envoyés aux camps. Ce mensonge est perpétué par des 1950 kilogrammes de cheveux humains rasés des têtes des enfants, des femmes et des hommes sur l'arrivée aux camps, indépendamment du destin final ; une salle complètement des membres prosthétiques pris pour des pièces ; une autre pièce des valises toute d'une manière ordonnée et ironiquement identifié par les adresses de retour en cas de perte ; les remplissages des dents prises pour l'or ; une salle des chaussures : enfants, femmes, hommes, fantaisie, portée à travers, chère et bon marché ; une salle de tissu tissée des cheveux des femmes, et du savon fait avec le saindoux humain.
J'ai cessé de penser à pourquoi ces personnes sont venues pendant que certains n'étaient pas forcées venaient plutôt par volonté libre, et après la demande de peu de gens qui ont travaillé aux lieux qu'elles m'ont informé que plusieurs de ces personnes ont été dites qu'elles étaient replacées car elles étaient spéciales et étaient meilleure terre vendue, étant donné les meilleurs travaux, et essentiellement étaient promis bien mieux et la vie plus facile que cela ils vivaient actuellement. Plutôt ces personnes ont été assassinées par les masses par le gaz de cyclone-b, injectées avec les poisons mortels, projectile, ou simplement travaillées et privées de nourriture à la mort.
J'ai vu les visages de ceux qui ont été portés au camp sur les murs des casernes dans le camp 1, certains ai été effrayé, un certain provoquant, certains confondus, toutefois une chose était commune, ils étais tous les personnes innocentes normales, comme toi et l'I. Les photos ont été identifiées par les dates où elles sont arrivées aux camps, et les dates elles ou ont disparu ou elles les datent sont mortes.
Ce jour brumeux froid a semblé symbolique du sentiment qui on obtient dans ce camp. Les sentiments sont mélangés du moment au moment. On est fâché qu'une telle chose pourrait se produire, est dégoûté par la capacité de cruauté humaine et du point à laquelle elle est exprimée ; un est soulagé qu'il plus d'et est reconnaissant pendant ces vies qui ont été libérées ; autorisé par la résilience de l'humain ; heureux de savoir qu'il y en a qu'en dépit des difficultés combattues pour le bien commun et n'a pas abandonné ; désolé pour ceux qui n'ont pas eu la force, qui est morte les hommes et les femmes cassés. Désolé pour ceux qui est de derniers moments étaient foncé et douloureux, quand l'espoir n'était pas évident et le futur échappé par leurs bouts du doigt car ils ont observé un déclenchement être tiré, ou une fin de lucarne après que le gaz ait été lâché par le plafond, la dernière lumière qu'ils ont jamais vue. Le fait que ces hommes sont tombés de la faim dans un fossé qu'ils avaient creusé dans l'espoir d'être libres encore, pour juger leur a aimé ceux, sent un baiser, voit un sourire, ou mange juste un repas encore. Ceci m'a incité à réaliser combien nous prenons pour accordé aujourd'hui. Comme la liberté fragile est, comment facilement elle est prise.
Cette expérience m'a laissé avec les questions aux lesquelles je ne peux pas encore répondre. Cette expérience m'a montré à quel point les humains cruels et sans coeur peuvent être et comment facilement influencé nous sommes par des idéologies et communication d'action sur les masses. Combien avarice peut influencer un individu et comment la puissance affamée et barbare nous peut être. Comment un humain peut-il infliger cette sorte de douleur sur des autres, indépendamment de la course, du statut ou de la religion ? Comment une personne peut-elle tuer l'enfant d'une autre personne ? Comment une montre le visage de la vie et du sang d'une mère, son enfant, peut-elle être emportée et assassinée ? Comment pouvons-nous priver un autre humain à 25 kilogrammes et les soumettre de nourriture aux expériences invahissantes ? Comment un homme peut-il violer une femme et la forcer à découvrir son enfant contre elle ? Comment un homme faible peut-il casser fort parce qu'il se sent inférieur ? Comment le reste du monde peut-il avoir permis à ces atrocités d'avoir lieu ?
Ce camp n'est pas simplement un testament à la douleur le feutre juif de la communauté, autant de qui n'étaient pas juif ont été emprisonnés et tués dans Auschwitz. C'est un symbole pour nous tout pour se rappeler la fragilité de la vie humaine. Il est plus qu'un cimetière, plus qu'un emplacement d'héritage du monde, plus que juste une attraction de touristes. C'est un rappel de ce qui s'est produit, et est préservé de sorte que nous n'oubliions pas et ne répétions pas les erreurs de nos ancêtres. C'est preuve debout, un cri perçant silencieux qui continue pour l'éternité à l'encontre le racisme, la discrimination, et la haine. Il nous indique pour savoir où nous nous tenons, et d'une manière plus importante ce que nous représentons, parce que qui sait quand nous devrons défendre nos droites, les droites que nous prenons pour accordé. Il nous demande si nous sommes disposés à mourir pour notre croyance, et pour défendre la croyance de d'autres ? Mourriez-vous ainsi quelqu'un d'autre de phase ? Vous lèveriez-vous pour la liberté ?

Ce combat pour la vie et la liberté est une réalité dans les régions du monde aujourd'hui. C'est une réalité maintenu silencieuse par des régimes accablants et des organismes violents. La haine continue pourtant nous n'entendons pas parler de elle, peut-être parce que nous mettons le `t voulons se sentir responsables et peut-être parce qu'ils ne veulent pas que nous sachent. Il y a le génocide, oppression de toutes les sortes, et la douleur et la souffrance continue dans tous les coins de ce monde. C'est notre devoir à aider à arrêter ceci et à faire à notre monde un meilleur endroit plus paisible et plus libre. C'est notre devoir pour enseigner les enfants du demain que le racisme signifie la faiblesse, violence réalise seulement plus de violence, et l'acceptation mènera à la croissance. Nous sommes tous les citoyens de ce monde, et la participation à certains groupes raciaux, religieux ou ethniques ne nous accorde aucun statut d'élitiste. Nous sommes tous responsables de faire à ce monde un bon endroit pour vivre, et un endroit que nous devrions être heureux d'introduire nos enfants dans et d'élever nos enfants po. Mon espoir est celui par la lecture de ceci que vous ferez votre partie, payer vos respects, et se rappeler cela pour oublier est de répéter. Nous sommes tous responsables, nous sommes capables, nous sommes tous humains.
Anna

Campos de concentración y sus implicaciones para hoy
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
Este verano fui a Auschwitz para que la tercera vez demuestre a miembro de la familia las reliquias de lo que consideraría ser una violación importante de derechos humanos básicos. He estado allí dos veces antes, y la primera y pasada experiencia era similar, los días asoleados del verano, con las flores floreciendo, el gojear de los pájaros y la sensación omnipresent de la vida en el aire. La segunda vez que era había mediados de octubre y era un mucho diferente experimenta que los otros.

El día que estoy a punto de describir a usted era misty y brumoso, y un viento húmedo fresco wisped a través de mi pelo y cepilló mis mejillas que las dejaban con ese escozor fresco que solamente el borde del invierno trae. Era un celcius fresco de 6 grados con un cielo cubierto y no una indirecta de la sol a venir. Éste es el tipo de día que sea pasado lo más mejor posible por un lugar del fuego, un cacao blanco que bebe, y un pensamiento del invierno de acercamiento. Auschwitz, un lugar donde no estaban la experiencia 6 millones de personas de muerta debido a las condiciones ásperas normal por esa época del año. Envió una frialdad permanente abajo de mi espina dorsal. Los cuarteles en donde contuvieron a la gente apenas como usted y mí eran edificios significados para guardar 52 caballos, pero eran algo caseros a 400 personas, sin el aislamiento, a ningunos servicios, nada. Los fosos rodearon el compuesto, y fueron cavados por esa gente que vivió en los cuarteles. Tiraron a esos hombres en los mismos fosos que cavaron por los oficiales opresivos y enfermos que fueron a dormir con sus esposas bonitas en un hogar caliente en el final de cada día. El tiempo y el frío no eran ninguna excusa a no trabajar y la fatiga visible igualó cierta muerte.
Las pistas del tren combinan alrededor de un kilómetro antes de que el campo y venido a un callejón sin salida una vez dentro del compuesto. Después a veces de los días del recorrido obstaculizados entre cientos personas sin el alimento o la bebida, los que sobrevivieron fueron reunidos de los trenes como el ganado y separados: trabajo o saneamiento; hombre, mujer, o niño. El trabajo significó una vida prolongada pero en última instancia muerte; el saneamiento significó muerte inmediata; Fatalidad también garantizada de la mujer o del niño.

Nunca me olvidaré del día ventoso frío que caminé bajo puerta que leyó “Arbeit Macht Frei,” traducida literalmente como el “trabajo trae la libertad.” Ésta era posiblemente la mentira más atroz dicha a las que fueron enviadas a los campos. Esta mentira es perpetuada por 1950 kilogramos de pelo humano afeitados de las cabezas de niños, de mujeres y de hombres sobre llegada a los campos, sin importar último sino; un cuarto por completo de los miembros prostéticos tomados para las piezas; otro sitio de maletas todo marcado cuidadosamente e irónico con los remites en caso de pérdida; los rellenos de los dientes tomados para el oro; un cuarto de zapatos: niños, mujeres, hombres, suposición, usada a través, costosa y barato; un cuarto del paño tejido del pelo de mujeres, y del jabón hecho con manteca de cerdo humana.
Paré para pensar de porqué vino esta gente mientras que algunos no fue forzada vino algo por voluntad libre, y después de preguntar a algunos personas que trabajaron en las premisas que me informaron que dijeron muchas de esta gente que los volvían a poner pues eran especiales y eran tierra mejor vendida, siendo dado trabajos mejores, y esencialmente fueron prometidos mucho mejor y una vida más fácil que eso vivían actualmente. Las masas por el gas del ciclón-b asesinó algo, fue inyectada con los venenos mortales, tiro, o trabajada simplemente y muerta de hambre a esta gente a la muerte.
Vi las caras de los que fueron llevadas al campo en las paredes de los cuarteles en el campo 1, algunos fui asustado, algún desafiante, algo perplexed, no obstante una cosa era común, ellos era todos gente inocente normal, como usted y el I. Las fotos fueron marcadas con las fechas que llegaron los campos, y las fechas o desaparecieron o las fechan murieron.
Este día misty frío se parecía simbólico de la sensación que uno consigue en este campo. Las sensaciones se mezclan a partir del momento al momento. Uno está enojado que tal cosa podría ocurrir, es disgustado por la capacidad de la crueldad humana y del grado a la cual se expresa; se releva uno que encima y es agradecido por esas vidas que fueron liberadas; autorizado por la resistencia del ser humano; feliz saber que hay algo que a pesar de dificultad lucharon para el bueno común y no dieron para arriba; apesadumbrado para los que no tenían la fuerza, que murió a hombres y a mujeres quebrados. Apesadumbrado para ésos que es los momentos pasados era oscuro y doloroso, cuando la esperanza no era evidente y el futuro escapado a través de sus yemas del dedo como miraron un disparador ser tirados, o un cierre después de que el gas fuera caído a través del techo, la luz pasada de la claraboya que vieron siempre. El hecho de que estos hombres se cayeron de hambre en un foso que habían cavado en esperanza de estar libres otra vez, sostener su amó unos, siente un beso, considera una sonrisa, o apenas come una comida otra vez. Esto hizo que realiza cuánto tomamos para concedido hoy. Cómo es la libertad frágil, cómo se toma fácilmente.
Esta experiencia me dejó con las preguntas a que todavía no puedo contestar. Esta experiencia me demostró cómo los seres humanos crueles y despiadados pueden ser y cómo están influenciados fácilmente estamos por ideologías y la comunicación en masa. Cuánto avaricia puede influenciar a un individuo y cómo la energía hambrienta y barbárica nosotros puede ser. ¿Cómo puede un ser humano infligir esta clase de dolor sobre otro, sin importar la raza, el estado o la religión? ¿Cómo puede una persona matar al niño de otra persona? ¿Cómo puede un reloj la cara de la vida y de la sangre de una madre, su niño, ser quitado y ser asesinado? ¿Cómo podemos morir de hambre a otro ser humano a 25 kilogramos y sujetarlos a los experimentos invasores? ¿Cómo puede un hombre violar a una mujer y forzarla descubrir a su niño contra ella? ¿Cómo puede un hombre débil romper fuerte porque él se siente inferior? ¿Cómo puede el resto del mundo haber permitido que estas atrocidades ocurran?
Este campo no es justo un testamento al dolor el fieltro judío de la comunidad, tanto que no era judío fue encarcelado y matado en Auschwitz. Esto es un símbolo para nosotros todo para recordar la fragilidad de la vida humana. Es más que un cementerio, más que un sitio de la herencia del mundo, más que apenas una atracción turística. Es un recordatorio de qué ha sucedido, y se preserva de modo que no nos olvidemos y no repitamos de los errores de nuestros antepasados. Es prueba derecha, un grito silencioso que se encienda para la eternidad contra racismo, la discriminación, y el odio. Nos dice saber dónde estamos parados, y más importante para qué estamos parados, porque quién sabe cuándo tendremos que defender las nuestras derechas, las derechas que tomamos para concedido. ¿Nos pregunta si estamos dispuestos a morir por nuestra creencia, y defender la creencia de otras? ¿Usted moriría así que algún otro vivo? ¿Usted estaría parado para arriba para la libertad?

Esta lucha para la vida y la libertad es una realidad en las partes del mundo hoy. Es una realidad que es mantenida silenciosa por regímenes opresivos y organizaciones violentas. El odio continúa con todo no oímos hablar él, quizá porque ponemos el `t deseamos sentirse responsables y quizá porque no quisieran que supiéramos. Hay el genocidio, opresión de todas las clases, y el dolor y el sufrimiento continúa en todas las esquinas de este mundo. Es nuestro deber a ayudar a parar esto y a hacer nuestro mundo un lugar más pacífico y más libre mejor. Es nuestro deber para enseñar a los niños de la man#ana que el racismo significa la debilidad, violencia alcanza solamente más violencia, y la aceptación conducirá al crecimiento. Somos todos los ciudadanos de este mundo, y la participación en ciertos grupos raciales, religiosos o étnicos no nos concede ningún estado del elitista. Nosotros somos todos responsables de hacer este mundo un buen lugar para vivir, y un lugar que debemos ser felices traer a nuestros niños en y criar a nuestros niños pulg. Mi esperanza es ésa leyendo esto que usted hará su parte, pagar sus respectos, y recordar eso para olvidarse es repetir. Somos todos responsables, nosotros somos capaces, nosotros somos todos humanos.
Ana

Accampamenti di concentrazione e le loro implicazioni per oggi
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
Questa estate sono andato a Auschwitz affinchè la terza volta mostri ad un membro della famiglia i relics di che cosa considererei come una violazione importante dei diritti dell'uomo di base. Sono stato due volte là prima e la prima ed ultima esperienza era simile, sia giorni pieni di sole di estate, con i fiori che fioriscono, stridere degli uccelli che la sensibilità omnipresent della vita nell'aria. La seconda volta ero ci era metà-ottobre ed era un molto differente sperimenta che gli altri.

Il giorno che sto circa per descrivere a voi era misty e nebbioso e un vento umido freddo wisped tramite i miei capelli ed ha spazzolato le mie guancie che le lasciano con quel formicolio freddo che soltanto il bordo dell'inverno porta. Era un celcius freddo di 6 gradi con un cielo nuvoloso e non un suggerimento del sole da a venire. Ciò è il tipo di giorno che è speso il più bene da un posto del fuoco, da un cacao bianco bevente e da un pensare all'inverno prossimo a. Auschwitz, un posto dove 6 milione di persone morti dovuto le circostanze dure non erano l'esperienza normale per quel periodo dell'anno. Ha trasmesso un freddo permanente giù la mia spina. I barracks in cui la gente appena come voi ed io è stata alloggiata erano costruzioni significate per mantenere 52 cavalli, ma piuttosto erano domestici a 400 genti, senza isolamento, a nessun toilette, niente. Le trincee hanno circondato il residuo e sono state scavate da quella gente che ha vissuto nei barracks. Quegli uomini sono stati sparati nelle stesse trincee che hanno scavato dagli ufficiali oppressive ed ammalati che sono andato dormire con le loro mogli graziose in una sede calda alla conclusione di ogni giorno. Il tempo ed il freddo erano giustificazione da non funzionare e l'affaticamento visibile era uguale determinata morte.
Le piste del treno fondono circa un chilometro prima che l'accampamento e terminato una volta guasto all'interno del residuo. Dopo a volte i giorni della corsa cramped fra cento genti senza alimento o bevanda, coloro che è sopravvissuto herded fuori dei treni come bestiame e sono stati separati: lavoro o risanamento; uomo, donna, o bambino. Il lavoro ha significato una vita prolungata ma infine la morte; il risanamento ha significato la morte istante; Fatalità anche garantita del bambino o della donna.

Non dimenticherò mai il giorno che ventoso freddo cammini sotto il cancello che ha indicato “Arbeit Macht Frei,„ tradotto letteralmente come “il lavoro porta la libertà.„ Ciò era possibilmente la bugia più atrocious detta a a coloro che è stato trasmesso agli accampamenti. Questa bugia è perpetuata dai 1950 chilogrammi di capelli umani rasi dalle teste dei bambini, delle donne e degli uomini sull'arrivo agli accampamenti, senza riguardo all'ultimo destino; una stanza in pieno delle membra prostetiche prese per le parti; un'altra stanza dei suitcases tutta segnato ordinatamente ed ironicamente con gli indirizzi di ritorno nel caso di perdita; i materiali da otturazione dai denti presi per oro; una stanza dei pattini: bambini, donne, uomini, immaginazione, portata attraverso, costosa ed a buon mercato; una stanza del panno tessuta dai capelli delle donne e del sapone fatto con lardo umano.
Ho smesso di pensare a perchè questa gente è venuto mentre alcuni non è stata forzata piuttosto ha ottenuto la volontà libera e dopo avere chiesto ad alcuna gente che ha lavorato ai locali che lo hanno informato che molte di questa gente si sono dette a che stessero riassegnande poichè erano speciali e stavano essendo terra migliore venduta, essendo dando i lavori migliori ed essenzialmente sono stati promessi molto più meglio e vita più facile che quello attualmente stavano vivendo. Piuttosto questa gente è stata assassinata dalle masse dal gas del ciclone-b, è stata iniettata con i veleni mortali, colpo, o semplicemente è stata funzionata e starved alla morte.
Ho visto le facce di coloro che è stato preso all'accampamento sulle pareti dei barracks nell'accampamento 1, alcuni sono stato spaventato, un certo ribelle, alcuni perplexed, comunque una cosa era comune, ero tutti gente non colpevole normale, come voi ed il I. Le foto sono state segnate con le date che sono arrivato agli accampamenti e le date o sono sparito o le datano sono morto.
Questo giorno misty freddo ha sembrato simbolico della sensibilità che uno ottiene in questo accampamento. Le sensibilità sono mescolate dal momento al momento. Uno è arrabbiato che una tal cosa potrebbe accadere, disgusted dalla capienza di crudeltà umana e del limite a cui è espressa; uno è alleviato che finito ed è riconoscente per quelle vite che sono state liberate; autorizzato dalla resilienza dell'essere umano; felice di sapere che ci sono alcuni che malgrado le difficoltà combattute per il buon comune e non dia in su; spiacente per coloro che non ha avuto la resistenza, che muoia gli uomini e le donne rotti. Spiacente per coloro che è ultimi momenti era scuro e doloroso, quando la speranza non era apparente ed il futuro ha fuoriuscito con le loro punte delle dita poichè hanno guardato un innesco essere tirati, o una fine dopo che il gas fosse caduto attraverso il soffitto, l'ultima luce che del lucernario hanno visto mai. Il fatto che questi uomini sono caduto da fame in una trincea che avevano scavato ancora nella speranza essere liberi, giudicare loro amava ones, ritiene un bacio, vede un sorriso, o appena mangia un pasto ancora. Ciò lo ha incitato a realizzare quanto prendiamo per assegnato oggi. Come la libertà fragile è, quanto è presa facilmente.
Questa esperienza lo ha lasciato con le domande a che ancora non posso rispondere. Questa esperienza mi ha mostrato come gli esseri umani crudeli e heartless possono essere e quanto influenzato facilmente siamo dalle ideologie e dalla comunicazione di massa. Quanto greed può influenzare un individuo e come l'alimentazione affamata e barbaric noi può essere. Come può un essere umano infliggere questa specie di dolore su un altro, senza riguardo alla corsa, alla condizione o alla religione? Come può una persona uccidere il bambino di un altro? Come può una vigilanza la faccia di vita e di anima della madre, il suo bambino, essere tolta ed assassinata? Come possiamo starve un altro essere umano a 25 chilogrammi e sottopong agli esperimenti invasive? Come può un uomo colza una donna e forzarla scoprire il suo bambino contro di lei? Come può un uomo debole rompere forte perché ritiene inferiore? Come può il resto del mondo permettere che queste atrocità avvengano?
Questo accampamento non è giusto un testamento al dolore il feltro ebreo della Comunità, altretanto che non era ebreo era incarcerato ed ucciso in Auschwitz. Ciò è un simbolo per noi tutto per ricordarsi della fragilità di vita umana. È più di un graveyard, più di un luogo di eredità del mondo, più appena un'attrazione turistica. È un ricordo di che cosa è accaduto ed è conservato in modo che non dimentichiamo e non ripetiamo gli errori di nostri antenati. È prova diritta, un grido silenzioso che accende per eternity contro il razzismo, la distinzione e l'odio. Ci dice di sapere dove ci leviamo in piedi e per di più a che cosa corrispondiamo, perché chi sa quando dovremo difendere i nostri diritti, i diritti che prendiamo per assegnato. Ci chiede se siamo disposti a morire per la nostra credenza e difendere la credenza di altre? Morreste in modo da qualcun'altro in tensione? Corrispondereste in su alla libertà?

Questa lotta per vita e la libertà è oggi una realtà nelle parti del mondo. È una realtà che è mantenuta silenziosa dai regimi oppressive e dalle organizzazioni violente. L'odio continua tuttavia non sentiamo parlare di esso, forse perché indossiamo il `t desideriamo ritenere responsabili e forse perché non li desiderano sapere. Ci è genocide, oppression di tutte le specie ed il dolore e soffrire continua in tutti i angoli di questo mondo. È il nostro dovere da contribuire ad arrestare questo e rendere al nostro mondo un posto più pacifico e più libero migliore. È il nostro dovere per insegnare i bambini del domani che il razzismo significa la debolezza, violenza soltanto realizza più violenza e l'accettazione condurrà a sviluppo. Siamo tutti i cittadini di questo mondo e la partecipazione ai gruppi razziali, religiosi o etnici sicuri ci non assegna alcuna condizione dell'elitista. Noi siamo tutti responsabili del rendere a questo mondo un buon posto per vivere e un posto che dovremmo essere felici di introdurre i nostri bambini in e di alzare i nostri bambini poll. La mia speranza è quella leggendo questo che farete la vostra parte, pagare i vostri rispetti e ricordarsi di quello per dimenticarsi è di ripetere. Siamo tutti responsabili, noi siamo capaci, noi siamo tutti umani.
Anna

Konzentration Lager und ihre Implikationen für heute
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Dieser Sommer ging ich zu Auschwitz, damit das dritte mal einem Familie Mitglied die Relikte zeigen von, was ich betrachten würde, eine Hauptverletzung der grundlegenden menschlichen Rechte zu sein. Ich bin dort zweimal vor gewesen, und die erste und letzte Erfahrung waren, sonnige Sommertage ähnlich, wenn die Blumen blühen, Vogelzwitschern und das omnipresent Gefühl des Lebens in der Luft. Das zweite mal als ich war, gab es mittlere Oktober und war erfahren als die anderen ein vieles unterschiedliches.

Der Tag, den ich imbin Begriff, um zu Ihnen zu beschreiben, war nebelhaft und nebelig, und ein kühler feuchter Wind wisped durch mein Haar und bürstete meine Backen, die sie mit diesem kühlen Prickeln lassen, das nur der Rand des Winters holt. Es war ein kühles 6 Grad celcius mit einem bewölkten Himmel und nicht einem Tip des Sonnenscheins, zum zu kommen. Dieses ist die Art des Tages, der gut durch einen Feuerplatz, einen trinkenden weißen Kakao und ein Denken an den nähernden Winter verbracht wird. Auschwitz, ein Platz, wo 6 Million gestorbenes der Leute wegen der rauhen Bedingungen nicht die normale Erfahrung während dieser Zeit des Jahres war. Es sendete einen dauerhaften Schauer hinunter meinen Dorn. Die Kasernen, in denen Leute gerade wie Sie und ich untergebracht wurden, waren die Gebäude, die bedeutet wurden, um 52 Pferde zu halten, aber waren eher zu 400 Leuten, ohne Isolierung, zu keinen Waschräumen, nichts Haupt. Gräben umgaben das Mittel und wurden von jenen Leuten gegraben, die in den Kasernen lebten. Jene Männer wurden in den gleichen Gräben geschossen, die sie durch die bedrückenden und kranken Offiziere gruben, die gingen, mit ihren hübschen Frauen in einem warmen Haus am Ende jedes Tages zu schlafen. Das Wetter und die Kälte waren keine Entschuldigung, zum nicht zu arbeiten und sichtbare Ermüdung entsprach bestimmtem Tod.
Die Zugschienen vermischen einen ungefähr Kilometer bevor das Lager und einmal gekommen zu einer Sackgasse innerhalb des Mittels. Nach manchmal den Tagen des Spielraums verkrampft zwischen hundert Leuten ohne Nahrung oder Getränk, wurden die, die überlebten, weg von den Zügen wie Vieh in Herden gelebt und getrennt: Arbeit oder Hygiene; Mann, Frau oder Kind. Arbeit bedeutete ein verlängertes Leben aber schließlich Tod; Hygiene bedeutete sofortigen Tod; Garantiertes Verhängnis der Frau oder des Kindes auch.

Ich vergesse nie den kalten windigen Tag, den, ich unter das Gatter, das „Arbeit Macht Frei las,“ buchstäblich übersetzt ging, wie „Arbeit holt Freiheit.“ Dieses war vielleicht die atrocious Lüge, die zu denen erklärt wurde, die zu den Lagern geschickt wurden. Diese Lüge wird durch ein 1950 Kilogramm menschliches Haar rasiert von den Köpfen der Kinder, der Frauen und der Männer nach Ankunft zu den Lagern, unabhängig davon entscheidendes Schicksal verewigt; ein Raum voll der prothetischen Glieder genommen für Teile; ein anderer Raum der Koffer aller ordentlich und ironisch gekennzeichnet mit Rücksprungadressen im Falle des Verlustes; die Füllungen von den Zähnen genommen für Gold; ein Raum der Schuhe: Kinder, Frauen, Männer, Phantasie, durch getragen, kostspielig und billig; ein Raum des Tuches gesponnen vom Haar der Frauen und der Seife gebildet mit menschlichem Schweinefett.
Ich stoppte, um zu denken an, warum diese Leute während einige wurden nicht gezwungen kamen eher durch freien Willen kamen, und nachdem man einige Leute gefragt hatte, die auf den Voraussetzungen arbeiteten, die, sie mich informierten, daß viele dieser Leute erklärt wurden, daß sie verlagert wurden, da sie und waren verkauftes besseres Land speziell waren und bessere Jobs gegeben und im Wesentlichen, viel besser versprochen wurden und einfacheres Leben als das lebten sie z.Z. Eher wurden diese Leute durch die Massen durch Wirbelsturm-b Gas ermordet, eingespritzt mit lebensgefährlichen Giften, Schuß oder bearbeitet einfach und verhungert zum Tod.
Ich sah die Gesichter von denen, die zum Lager auf den Wänden der Kasernen in Lager 1 genommen wurden, einige wurde erschrocken, irgendein defiant, einige verdutzt, gleichwohl eine Sache allgemein war, sie war alle normale unschuldige Leute, wie Sie und I. Die Fotos wurden mit den Daten gekennzeichnet, die sie zu den Lagern kamen, und die Daten verschwanden sie entweder, oder sie datieren sie starben.
Dieser kalte nebelhafte Tag schien vom Gefühl symbolisch, das man in diesem Lager erhält. Die Gefühle werden von Moment zu Moment gemischt. Eins ist, daß solch eine Sache auftreten könnte, wird geekelt durch die Kapazität der menschlichen Grausamkeit und des Umfanges verärgert, zu der sie ausgedrückt wird; ein wird entlastet, daß es rüber sein und für jene Leben dankbar ist, die befreit wurden; bevollmächtigt durch die Beweglichkeit des Menschen werden Sie; glücklich, zu wissen, daß es einige gibt, die trotz der Härte, die für das allgemeine gute gekämpft wurde und nicht oben gab; traurig für die, die nicht die Stärke hatten, die defekte Männer und Frauen starb. Traurig für die, die letzte Momente waren dunkel und schmerzlich ist, als Hoffnung nicht offensichtlich war und die Zukunft entgangen durch ihre Fingerspitzen, da sie einen Auslöser aufpaßten gezogen zu werden oder ein Skylightende, nachdem Gas durch die Decke fallengelassen wurde, das letzte Licht, das sie überhaupt sahen. Die Tatsache, daß diese Männer vom Hunger in einem Graben fielen, den sie in Hoffnung, frei zu sein wieder gegraben hatten, zu halten ihr liebte eine, glaubt einem Kuß, sieht ein Lächeln oder ißt gerade eine Mahlzeit wieder. Dieses ließ mich verwirklichen, wieviel wir für heute bewilligt nehmen. Wie zerbrechliche Freiheit ist, wie leicht sie genommen wird.
Diese Erfahrung ließ mich mit Fragen, die ich nicht noch beantworten kann. Diese Erfahrung zeigte mir, wie grausame und herzlose Menschen sein können und wie leicht beeinflußt wir durch Ideologien und Massenkommunikation sind. Wieviel Habsucht eine Einzelperson beeinflussen kann und wie die hungrige und barbarische Energie wir sein kann. Wie kann ein Mensch diese Art der Schmerz nach anderen, unabhängig davon Rennen, Status oder Religion zufügen? Wie kann eine Person eines anderen Kind töten? Wie kann eine Uhr das Gesicht des Lebens und des Bluts eines Mutter, ihr Kind, weggenommen werden und ermordet werden? Wie können wir einen anderen Menschen zu 25 Kilogramm verhungern und sie Angriffsexperimenten unterwerfen? Wie kann ein Mann eine Frau rauben und sie zu zwingen, sein Kind gegen sie zu entblössen wird? Wie kann ein schwacher Mann ein starkes brechen, weil er minderwertig fühlt? Wie kann der Rest der Welt diese Grausamkeiten stattfinden lassen haben?
Dieses Lager ist nicht ein Testament zu den Schmerz der jüdische Gemeinschaftsfilz gerecht, da viel, das nicht wurden eingesperrt und getötet in Auschwitz jüdisch waren. Dieses ist ein Symbol für uns alles, zum sich an der Zerbrechlichkeit des menschlichen Lebens zu erinnern. Es ist mehr als ein Graveyard, mehr als ein Welterbeaufstellungsort, mehr als gerade eine touristische Anziehung. Es ist eine Anzeige von was geschehen ist, und wird konserviert, damit wir die Fehler unserer Vorfahren vergessen nicht und wiederholen. Es ist stehender Beweis, ein leiser Scream, der für Ewigkeit gegen Rassismus, Unterscheidung und Haß weitergeht. Stehen für, es bittet uns, zu wissen, wo wir stehen, und am wichtigsten was wir, weil wer weiß, wann wir unsere Rechte verteidigen müssen, die Rechte, die wir für bewilligt nehmen. Es fragt uns, wenn wir bereit sind, für unseren Glauben zu sterben, und den Glauben von anderen zu verteidigen? Würden Sie sterben, also wurde jemand anderes Phasen? Würden Sie oben für Freiheit stehen?

Dieser Kampf für das Leben und Freiheit ist eine Wirklichkeit in den Teilen der Welt heute. Es ist eine Wirklichkeit halten leise durch bedrückende Regime und heftige Organisationen. Haß fährt fort, noch hören wir nicht über ihn, möglicherweise, weil wir `t möchten verantwortlich fühlen anziehen und möglicherweise, weil sie uns nicht wissen wünschen. Es gibt Genozid, Unterdrückung aller Art, und die Schmerz und das Leiden fährt in allen Ecken dieser Welt fort. Es ist unsere Aufgabe, zum zu helfen, dieses zu stoppen und unsere Welt einen besseren ruhigeren und freieren Platz zu bilden. Es ist unsere Aufgabe zum Unterrichten die Kinder des Morgens, denen Rassismus Schwäche bedeutet, Gewalttätigkeit erzielt nur mehr Gewalttätigkeit, und Annahme führt zu Wachstum. Wir sind alle Bürger dieser Welt, und Teilnahme an bestimmten rassischen, frommen oder ethnischen Gruppen bewilligt uns keinen Elitärstatus. Wir sind alle für das Lassen diese Welt eines guten Platzes leben und ein Platz verantwortlich, die wir glücklich sein sollten, unsere Kinder in zu holen und unsere Kinder inch anzuheben. Meine Hoffnung ist die, indem sie dieses liest, das Sie Ihr Teil, Ihren Respekt zu zahlen tun, und an das sich zu erinnern, um zu vergessen ist zu wiederholen. Wir sind alle verantwortlich, wir sind fähig, wir sind alle menschlich.
Anna

Campos de concentração e suas implicações para hoje
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
Este verão eu fui a Auschwitz para que a terceira vez mostre a um membro da família os relics de o que eu consideraria ser uma violação principal de direitas humanas básicas. Eu fui lá duas vezes antes, e a primeira e última experiência era similar, dias ensolarados do verão, com as flores que florescem, chilrar dos pássaros e o sentimento omnipresent da vida no ar. A segunda vez que eu era havia outubro mid e estava muito diferente experimenta do que o outro.

O dia onde eu estou a ponto de lhe descrever era misty e nevoento, e um vento húmido fresco wisped através de meu cabelo e escovou meus mordentes que deixam os com esse tingle fresco que somente o brink do inverno traz. Era um celcius fresco de 6 graus com um céu nublado e não uma sugestão da luz do sol a vir. Este é o tipo de dia que é gastado melhor um lugar do fogo, uma cacau branca bebendo, e pensar sobre o inverno se aproximando. Auschwitz, um lugar onde 6 milhão morridos de povos devido às circunstâncias ásperas não eram a experiência normal por essa época do ano. Emitiu um frio permanente abaixo meu spine. Os barracks onde os povos apenas como você e mim foram abrigados eram edifícios significados manter 52 cavalos, mas eram rather home a 400 povos, com nenhuma isolação, a nenhuns washrooms, nada. As trincheiras cercaram o composto, e foram escavadas por aqueles povos que viveram nos barracks. Aqueles homens foram disparados nas mesmas trincheiras que escavaram pelos oficiais oppressive e doentes que foram dormir com suas esposas bonitas em um repouso morno no fim de cada dia. O tempo e o frio não eram nenhuma desculpa a não trabalhar e a fatiga visível igualou determinada morte.
As trilhas do trem fundem aproximadamente um quilômetro antes que o acampamento e vindo a uma extremidade inoperante uma vez dentro do composto. Após às vezes os dias do curso cramped entre cem povos sem alimento ou bebida, aqueles que sobreviveram foram agrupados fora dos trens como animais domésticos e separados: trabalho ou sanitation; homem, mulher, ou criança. O trabalho significou uma vida prolongada mas finalmente a morte; o sanitation significou a morte imediata; Fatality também garantido da mulher ou da criança.

Eu nunca esquecer-me-ei do dia onde ventoso frio eu andei sob a porta que leu “Arbeit Macht Frei,” traduzida literalmente como o “trabalho traz a liberdade.” Esta era possivelmente a mentira a mais atrocious dita àquelas que foram emitidas aos acampamentos. Esta mentira perpetuated por uns 1950 quilogramas do cabelo humano raspados das cabeças das crianças, das mulheres e dos homens em cima da chegada aos acampamentos, não obstante o fate final; um quarto completamente dos membros protéticos feitos exame para as peças; um outro quarto dos suitcases todo marcado ordenadamente e ironically com endereços do retorno em caso da perda; os enchimentos dos dentes feitos exame para o ouro; um quarto das sapatas: crianças, mulheres, homens, fantasia, desgastada completamente, cara e barato; um quarto do pano tecido do cabelo das mulheres, e do sabão feito com lard humano.
Eu parei para pensar sobre porque estes povos vieram enquanto alguns não foram forçados vieram rather pela vontade livre, e após perguntar a alguns povos que trabalharam nas premisoes que me informaram que muitos destes povos estiveram ditos que relocated porque eram especiais e estavam sendo terra melhor vendida, sendo dado trabalhos melhores, e foram prometidos essencialmente muito mais melhor e uma vida mais fácil do que isso estavam vivendo atualmente. Estes povos foram assassinados Rather pelas massas pelo gás do cyclone-b, injetados com venenos letais, tiro, ou trabalhados simplesmente e starved à morte.
Eu vi as caras daqueles que foram feitas exame ao acampamento nas paredes dos barracks no acampamento 1, alguns scared, algum defiant, alguns perplexed, porém uma coisa era comum, eles era tudo pessoa inocente normal, como você e o I. As fotos foram marcadas com as datas onde chegaram nos acampamentos, e as datas ou desapareceram ou datam-nas morreram.
Este dia misty frio pareceu simbólico do sentimento que um começa neste acampamento. Os sentimentos são misturados do momento ao momento. Um está irritado que tal coisa poderia ocorrer, é repugnado pela capacidade da crueldade humana e da extensão a que é expressada; um é aliviado que sobre e é grato por aquelas vidas que liberated; empowered pelo resilience do ser humano; feliz saber que há alguns que apesar do hardship lutado pelo bom comum e não deu acima; pesaroso para aqueles que não tiveram a força, que morreu homens e mulheres quebrados. Pesaroso para aqueles que é últimos momentos era escuro e doloroso, quando a esperança não era aparente e o futuro escapado através de seus fingertips porque prestaram atenção a um disparador ser puxados, ou um fim depois que o gás foi deixado cair através do teto, a última luz que do skylight viram sempre. O fato que estes homens caíram da fome em uma trincheira que tinham escavado na esperança estar livres outra vez, para prender seu amou, sente um beijo, vê um sorriso, ou come apenas uma refeição outra vez. Isto fêz-me realizar quanto nós fazemos exame para concedido hoje. Como a liberdade frágil é, como é feita exame fàcilmente.
Esta experiência deixou-me com as perguntas a que eu ainda não posso responder. Esta experiência mostrou-me como os seres humanos cruéis e heartless podem ser e como influenciado fàcilmente nós somos por ideologies e por uma comunicação maciça. Quanto greed pode influenciar um indivíduo e como o poder com fome e barbaric nós pode ser. Como pode um ser humano inflict esta sorte da dor em cima de outro, não obstante a raça, o status ou a religião? Como pode uma pessoa matar a criança another? Como pode um relógio a cara da vida e do sangue de uma mãe, sua criança, ser removido e assassinado? Como podemos nós starve um outro ser humano a 25 quilogramas e os sujeitar às experiências invasive? Como pode um homem violar uma mulher e forçá-la a descobrir sua criança de encontro a ela? Como pode um homem fraco quebrar forte porque sente inferior? Como pode o descanso do mundo ter permitido que estes atrocities ocorram?
Este acampamento não é justo um testament à dor o feltro Jewish da comunidade, tanto como que não era Jewish imprisoned e foi matado em Auschwitz. Este é todo um símbolo para nós para recordar o fragility da vida humana. É mais do que um graveyard, mais do que um local do heritage do mundo, mais do que apenas uma atração tourist. É um lembrete de o que aconteça, e é preservado de modo que nós não nos esqueçamos e não nos repitamos dos erros de nossos antepassados. É prova ereta, um grito silencioso que vá sobre para o eternity de encontro ao racism, à discriminação, e ao hatred. Diz-nos para saber onde nós estamos, e o mais importante o que nós estamos para, porque quem sabe quando nós teremos que defender nossas direitas, as direitas que nós fazemos exame para concedido. Pergunta-nos se nós formos dispostos morrer para nossa opinião, e para defender a opinião de outra? Você morreria assim que alguma outra pessoa vivo? Você estaria acima para a liberdade?

Esta luta para a vida e a liberdade é uma realidade nas partes do mundo hoje. É uma realidade que está sendo mantida silenciosa por regimes oppressive e por organizações violentas. O Hatred continua contudo nós não nos ouvimos sobre ele, talvez porque nós don o `t queremos sentir responsáveis e talvez porque não nos querem saber. Há o genocide, oppression de todas as sortes, e a dor e sofrer continuam em todos os cantos deste mundo. É nosso dever a ajudar parar isto e fazer a nosso mundo um lugar mais calmo e mais livre melhor. É nosso dever para ensinar as crianças do amanhã que o racism significa a fraqueza, violência consegue somente mais violência, e a aceitação conduzirá ao crescimento. Nós somos todos os cidadãos deste mundo, e a participação em determinados grupos raciais, religiosos ou étnicos não nos concede nenhum status do elitista. Nós somos tudo responsáveis para fazer a este mundo um lugar bom para viver, e um lugar que nós devemos ser felizes trazer nossas crianças em e levantar dentro nossas crianças. Minha esperança é aquela lendo isto que você fará sua parte, para pagar seus respeitos, e recordar isso esquecer-se é repetir. Nós somos tudo responsáveis, nós somos capazes, nós somos tudo humanos.
Anna

Koncentrationsläger och deras implikationer för i dag
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Denna sommar jag till Auschwitz för att gick den tredje tiden ska visa att en familjemedlem som relikerna av vad jag skulle betraktar för att vara en ha som huvudämnekränkning av grundläggande mänsklig rättighet. Jag har varit där två gånger för, och första och sist erfar var liknande, både soliga sommardagar, med blommor som blommar, att kvittra för fåglar och den allestädes närvarande känslan av liv i lufta. Understödjatiden som jag var där, var mitt- Oktober och var ett mycket olikt erfar än andra.

Förmiddagen för dag I omkring som ska beskrivas till dig, var dimmig och dimmig, och en humid kyla lindar wisped till och med mitt hår och borstade min kinder som lämnar dem med det, kyler tinglen som endast randen av vintern kommer med. Det var en kyla 6 grader celcius med en mulen sky och inte en antyda av solskenet som kommer. Denna är typen av dagen som är bäst som spenderas av en avfyra, förlägger och att dricka vitkakao, och tänkande om den nearing vintern. Auschwitz en förlägga, var 6 miljon folk dog tack vare hårt, villkorar var inte det normala erfar för den tid av året. Det överförde en permanent kyla besegrar min rygg. Barackerna, var folket gillar precis dig och jag inhystes var byggnader som betyddes till hästar för uppehälle 52, men var ganska hem- till 400 folk, med ingen isolering, inga toaletter, ingenting. Diken omgav sammansättningen och grävdes av det folk som bodde i barackerna. De manar sköts i de samma dikena som de grävde vid förtrycka, och sjukt kommenderar vem gick att sova med deras nätt fruar i ett varmt hem på avsluta av varje dag. Väder och förkylningen var ingen ursäkt inte som fungerar, och synligt trötta ut likställd bestämd död.
Drevet spårar sammanfogning omkring en kilometer för lägret och kommet till en insida för återvändsgränd en gång sammansättningen. Efter dagar av resa ibland förorsaka kramp i in - mellan hundra folk utan mat eller drinken, samlades avskildes de, som fortlevde, av den lika boskapen för drev och: arbete eller sanitation; man, kvinna eller barn. Arbetet betydde ett långvarigt liv men ultimately död; sanitation betydde ögonblickdöd; Garanterad fatality för kvinna eller för barn också.

Jag ska glömmer aldrig den kalla blåsiga dagen som jag gick under utfärda utegångsförbud för, som läste ”Arbeit Macht Frei,” som formligen översattes, som ”arbete kommer med frihet.”, Denna var eventuellt den mest atrocious lien som berättades till de som överfördes till lägren. Denna lie förevigas av 1950 kg av människahår som rakas från huvuden av barn, kvinnor och manar på ankomst till lägren, utan hänsyn till ultimat öde; ett rum mycket av prosthetic limbs som tas för delar; allt ett annat rum av resväskor neatly och ironically markerat med retur tilltalar i fall att av förlust; fyllningarna från tänder som tas för guld-; ett rum av skor: barn kvinnor, manar, infall som igenom som ha på sig är dyrt och som är billigt; ett rum av torkduken som vävas från håret av kvinnor och tvål som göras med människa, späcker.
Jag stoppade till funderare om varför dessa folk kom, som några inte tvingades ganska kom förbi frivillighet, och, når du har frågat några folk, som fungerade på lokalen som, de informerade mig att många av dessa folk berättades att de förflyttades, som de var speciala och var det sålda bättre landet, ges bättre jobb, och lovades i grunden, ett mycket bättre och lättare liv, än det de bodde för närvarande. Snarlikt mördades dessa folk av samlas vid cyclonen-b gasar, injicerat med dödliga gifter, skjutit, eller enkelt fungerat och svultit till döds.
Jag sågar vänder mot av de, som togs till lägret på väggarna av kasernen i läger 1, några skrämmdes, något utmana, förvirrat något, however ett ting var vanligt, dem var allt oskyldigt folk för det normala, gillar dig och I. Fotona markerades med daterar dem ankom på lägren, och daterar dem endera försvann, eller de daterar dem dog.
Denna kalla dimmiga dag verkade symbolisk av känslan som en får i detta läger. Känslorna är blandade från ögonblick till ögonblicket. En är ilsken, att ett sådan ting kunde uppstå, äcklas av kapaciteten av människagrymhet och graden som det uttrycks till; en är lättad att den är över och är tacksam för de liv som befriades; bemyndigat av den ska resiliencen av människan; lyckligt att veta att det finns några som illviljastrapats som slåss för allmänninggodan och, inte gav upp; ledset för de som inte hade styrkan, som dog brutna manar och kvinnor. Ledset för de, som är sist ögonblick var mörkret, och smärtsamt, då hopp inte var påtagligt och framtiden flydde till och med deras fingerspetsar, som de höll ögonen på en starta att dras, eller en takfönster, efter gasa, tappades tätt till och med taket, jumbon, lätt som de sågar någonsin. Faktumet, som dessa manar avverkar från hunger i ett dike som, de hade grävt i hopp att vara fria igen, att rymma deras älskade, känselförnimmelse en kyss, ser ett leende eller äter precis ett mål igen. Detta gjorde mig att realisera, hur mycket vi tar för beviljat i dag. Hur bräcklig frihet är, hur lätt den tas.
Detta erfar lämnade mig med ifrågasätter att I-stillbilden kan inte svara. Detta erfar visade mig hur grymma och hjärtlösa människor kan vara och hur lätt påverkat vi är vid ideologir och att samlas kommunikation. , hur driva hungrigt och barbariskt, hur mycket girighetcanpåverkan en individ och oss kan vara. Hur kan en människa tillfoga denna sorterar av smärtar på another, utan hänsyn till racen, status eller religion? Hur kan en person döda det another barnet? Hur kan en klocka vända mot av en moders liv och blod, hennes barn, tas bort och mördas? Hur kan vi svälta en annan människa till 25 kg och betvinga dem till invasive experiment? Hur kan en man våldta en kvinna, och ska att tvinga henne för att gör bar hans barn mot henne? Hur kan en svag man bryta stark därför att honom underlägsna känselförnimmelser? Hur kan vila av den tillåtna världen ha dessa grymheter som äger rum?
Detta läger är inte rättvist en testament till smärta som den judiska gemenskapen klädde med filt, så många som inte var judiska fängslades och dödades i Auschwitz. Detta är allt ett symbol för oss som minns bräckligheten av människoliv. Det är mer än en kyrkogård, mer än en världsarvplats, mer än precis en turist- dragning. Det är en påminnelse av vad har händt, och bevaras, så att vi inte glömmer, och repetition missförstår av våra förfäder. Det står motståndskraftigt, ett tyst skri som går på för evighet mot rasism, diskriminering och hat. Det berättar oss att veta var vi står, och huvudsakligen vad vi står för, därför att vem vet när vi ska, måste att försvara våra rätter, rätterna som vi tar för beviljat. Det frågar oss, om vi är villiga att dö för våra troar, och att försvara troarna av andra? Skulle dig dö så någon som annars direkt skulle? Skulle dig stativ upp för frihet?

Detta slagsmål för liv och frihet är en verklighet i världsdelar i dag. Det är en tyst verklighet som hålls av förtryckes styren och våldsamma organisationar. Hat fortsätter, yet vi hör inte om det, kanske, därför att vi universitetslärare`t önskar till känselförnimmelseansvariga, och kanske, därför att de inte önskar att vi ska veta. Det finns folkmordet, allehanda förtryck, och smärta och att lida fortsätter tränga någon sammanlagt av denna värld. Det är vår arbetsuppgift att hjälpa att stoppa detta och göra vår värld ett bättre mer fridsam och fritt att förlägga. Det är vår arbetsuppgift att undervisa barnen av morgondagen, som rasismhjälpmedelsvagheten, våld uppnår endast mer våld, och godtagande ska bly- till tillväxt. Vi är alla medborgare av denna värld, och deltagande i bestämda ras-, klosterbroder eller folkgrupper beviljar inte oss någon elitisk status. Vi är all ansvarig för danande denna värld en bra bostad och en förlägga som vi bör vara lyckliga att komma med vår barn in i och lönelyft våra barn in. Mitt hopp är det vid läsning detta du ska gör din del, betalar dina respektar och minns att det att glömma är till repetition. Vi är all ansvarig, oss är kapabla, oss är all människa.
Anna

Концентрационные лагери и их прикосновенности для сегодня
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
Это лето я пошел к Auschwitz для the third time показать члену семьи реликвии я учитывал бы, что было главным нарушением основных прав человека. Я там дважды перед, и первый и последний опыт был подобен, и sunny дни лета, при цветки зацветая, чирикать птиц и omnipresent ощупывание жизни в воздухе. The second time я был была середина октября и была много другие испытывают чем другие.

День, котор я должны около описать к вам был misty и туманнейш, и холодный влажностный ветер wisped через мои волос и почистил мои щеки щеткой оставляя они с тем холодным tingle который только brink зимы приносит. Это было холодным celcius 6 градусов с overcast небом и не намеком солнечности, котор нужно прийти. Это будет тип дня наиболее наилучшим образом местом пожара, выпивая белым какаом, и думать о приближая к зиме. Auschwitz, место где 6 миллионов людей, котор умерли из-за жестковатых условий не был нормальным опытом на то время года. Оно послало постоянный холодок вниз с моего позвоночника. Казармы где были расквартированы люди как раз как вы и я были зданиями намереваемыми держать 52 лошадей, но довольно были домашними к 400 людям, без изоляции, никаким санузлам, ничего. Шанцы окружили смесь, и были выкопаны теми людьми которые жили в казармах. Те люди были сняты в таких же шанцах, котор они выкопали утеснительными и больными офицерами пошли спать с их милыми супругами в теплом доме на конце каждого дня. Погодой и холодом была никакая отговорка, котор нужно не работать и видимая усталость приравнивала некоторая смерть.
Следы поезда сливают около километр прежде чем лагерь и после того как они ы к тупика раз внутри смеси. После иногда дней перемещения cramped между 100 людьми без еды или питья, те которые выдержали были ы с поездов как поголовье и отделены: работа или санобработка; человек, женщина, или ребенок. Работа намеревалась увеличиваемая жизнь но предельно смерть; санобработка намеревалась немедленная смерть; Fatality женщины или ребенка также гарантированный.

Я никогда не буду забывать холодный ветреный день, котор я погулял под строб прочитал «Arbeit Macht Frei,» буквальн переведенный как «работа приносит свободу.» Это была по возможности atrocious ложь сказанная к тем были посланы к лагерям. Эта ложь perpetuated 1950 килограммами людских волос побритыми от головок детей, женщин и людей на прибытии к лагерям, regardless of предельная судьба; комната вполне простетических лимбов принятых для частей; другая комната чемоданов все опрятно и иронически маркировано с обратными адресами в случае потери; завалки от зубов принятых для золота; комната ботинок: дети, женщины, люди, вычура, несенная до конца, дорогая и дешево; комната ткани сплетенная от волос женщин, и мыло сделанное с людским шпиком.
Я остановил для того чтобы думать о почему не принудились эти люди пришли по мере того как некоторые довольно пришли абсолютной свободой человеческой воли, и после спрашивать немного людей которые работали на предпосылках, котор они сообщили я что много из этих людей были сказаны что они передислоцировались по мере того как они были специальны и были проданной более лучшей землей, даваемо более лучшие работы, и необходимо пообещал очень более лучше и более легкая жизнь чем то они в настоящее время жили. Довольно эти люди были убиты массами газом циклончика-B, впрыснуты с летальными отравами, съемкой, или просто работать и проголоданы к смерти.
Я увидел стороны тех были приняты к лагерю на стенах казарм в лагере 1, некоторых был вспугнут, некоторое defiant, некоторые perplexed, тем ме менее одна вещь была общей, они был все нормальными невиновными людьми, как вы и I. Фотоие были маркированы с датами, котор они приехали в лагеря, и даты они или исчезли или они датируют их умерли.
Этот холодный misty день показался символическим ощупывания одно получает в этом лагере. Ощупывания смешаны от момента к моменту. Одно сердито что такая вещь смогла произойти, опостылето емкостью людской жестокости и размера к которой она выражена; одно сброшено что оно сверх и признательно на те жизни были освобождены; empowered резильянсом человека будьте; счастливо для того чтобы знать что некоторые несмотря на hardship ый для общего блага и не дал вверх; огорченно для тех не имели прочность, которая умерла сломленные люди и женщины. Огорченно на те будет последние моменты был темн и тягостен, когда упование не было явно и будущее избеубежал через их напальчники по мере того как они наблюдали, как пуск был вытягиван, или конец после того как газ был упаден через потолком, последний свет, котор skylight они всегда видели. Факт что эти люди упали от голода в шанце, котор они выкапывали в уповании быть свободно снова, держать их полюбил одни, чувствует поцелуй, видит усмешку, или как раз ест еду снова. Это сделало меня осуществить мы принимаем для после того как мы дарены сегодня. Как утлая свобода, как легко она принята.
Этот опыт оставил я с вопросами я все еще не могу ответить. Этот опыт показал мне как жестокосердные и бездушные люди могут быть и как легко после того как я повлияны на мы мировоззрениями и массовой коммуникацией. How much greed может влиять на индивидуала и как сила голодная и barbaric мы может быть. Как может один человек inflict этот вид боли на других, regardless of гонка, состояние или вероисповедание? Как может одна персона убить another ребенка? Как можно один вахта сторона жизни и крови мати, ее ребенок, take away и убить? Как можем мы проголодать другой человек до 25 килограмм и подвергнуть они к инвазионным экспериментам? Как может человек изнасиловать женщину и принудить ее оголить его ребенка против ее будет? Как может слабый человек сломать сильное одно потому что он чувствует плохоньким? Как может rest of the world позволить эти зверства осуществить?
Этот лагерь не справедлив testament к боли еврейский войлок общины, так много который не было еврейско было заключино в турьму и убито в Auschwitz. Это будет символ для нас все для того чтобы вспомнить fragility человеческая жизнь. Оно больше чем погост, больше чем место наследия мира, больше чем как раз туристская привлекательность. Будет памяткой случалось, и сохранено TAK, CTO мы не забудем и не повторяем ошибки наших родоначальницев. Будет стоящим доказательством, молчком клекотом который идет дальше для вечности против расизма, различения, и ненависти. Оно говорит нам знать где мы стоим, и most importantly мы стоим для, потому что знает когда мы защитить наши права, права, котор мы принимаем для после того как мы дарены. Оно спрашивает нам если мы охотно готовы умереть для нашего верования, и защитить верование других? Вы умерли бы поэтому someone else о в реальном маштабе времени? Вы стояли бы вверх для свободы?

Этой дракой для жизни и свободы будет реальность в частях мира сегодня. Будет реальностью будучи сдержанным молчком утеснительными режимами и яростными организациями. Ненависть продолжается но мы не слышим о ем, возможно потому что мы надеваем `t хотим чувствовать ответственными и возможно потому что они не хотят нас знать. Будет genocide, утеснение всех видов, и боль и терпеть продолжаются в всех углах этого мира. Будет нашей обязанностью, котор нужно помочь остановить это и сделать нашим миром более лучшее более мирное и более свободно место. Будет нашей обязанностью для того чтобы научить детям завтраа расизм намеревается слабость, расправа только достигает больше расправы, и принятие ведет к росту. Мы будем всеми гражданами этого мира, и участие в одних расовых, вероисповедных или этнические группы не дарит нам NIKAKое состояние elitist. Мы все ответственн для делать этим миром хорошее место для того чтобы жить, и место, котор мы должны быть счастливы принести наших детей в и поднять наших детей cIn. Мое упование то путем читать это, котор вы сделаете вашу часть, оплатить ваши уважения, и вспомнить то для того чтобы забыть должна повторить. Мы все ответственн, мы способны, мы все людск.
Анна

De kampen van de concentratie en hun implicaties voor vandaag
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Deze zomer ik naar Auschwitz voor de derde keer ging om een familielid de overblijfselen te tonen van wat ik om een belangrijke schending van fundamentele rechten van de mens zou overwegen te zijn. Ik ben daar tweemaal geweest alvorens, en de eerste en laatste ervaring, zowel zonnige de zomerdagen gelijkaardig was, met bloemen die, vogels het tjilpen als het omnipresent gevoel van het leven in de lucht bloeien. De tweede keer ik was was er midden oktober en was een veel verschillende ervaring dan anderen.

De dag ik aan u op het punt sta te beschrijven was nevelig en foggy, en een koele vochtige wind wisped door mijn haar en borstelde mijn wangen verlatend hen met die koele tinteling die slechts brink van de winter brengt. Het was een koele 6 gradencelcius met een donkere hemel en niet een wenk van zonneschijn om te komen. Dit is het type van dag dat het best door een brandplaats, het drinken witte cacao, en het denken over de naderende winter wordt besteed. Auschwitz, een plaats waar 6 miljoen mensen wegens ruwe voorwaarden stierven was niet de normale ervaring voor die tijd van jaar. Het verzond een permanente kou onderaan mijn stekel. Barracks waar mensen enkel als u en ik werd gehuisvest waren gebouwen die moeten om 52 paarden houden, maar eerder waren naar huis aan 400 mensen, zonder isolatie, geen toiletten, niets. De geulen omringden de samenstelling, en werden gegraven door die mensen die in barracks leefden. Die mensen waren ontsproten in de zelfde geulen die zij door oppressive en zieke ambtenaren hebben gegraven die naar slaap met hun mooie vrouwen in een warm huis begin elke dag gingen. Het weer en de koude waren geen verontschuldiging niet om te werken en de zichtbare moeheid evenaarde bepaalde dood.
De treinsporen voegen over een kilometer samen vóór het kamp en eindigen eens dood binnen de samenstelling. Na soms dagen van reis die tussen honderd mensen zonder voedsel of drank worden belemmerd, werden hen die overleefden gehoed van de treinen zoals vee en scheidden: arbeid of hygiëne; man, vrouw, of kind. De arbeid bedoelde het verlengd leven maar uiteindelijk dood; de hygiëne betekende onmiddellijke dood; De gewaarborgde noodlottigheid van de vrouw of van het kind ook.

Ik zal nooit vergeten de koude winderige dag die ik onder de poort gelopen heb die „Arbeit Macht Frei leest,“ die letterlijk als „Werk wordt vertaald Vrijheid.“ brengt Dit was misschien het afschuwelijkst ligt verteld aan hen die werden gestuurd naar de kampen. Deze leugen wordt door een 1950 Kg Menselijk haar bestendigd dat van de hoofden van kinderen, vrouwen en mannen op aankomst aan de kampen, ongeacht het uiteindelijke lot wordt geschoren; een ruimtehoogtepunt van prothetische lidmaten die voor delen worden genomen; een andere ruimte van koffers allen keurig en ironisch duidelijk met terugkeeradressen in het geval van verlies; de vullingen van tanden die voor goud worden genomen; een ruimte van schoenen: kinderen, vrouwen, mannen, door versleten, duur en goedkope luim; een ruimte van doek die van het haar van vrouwen wordt geweven, en de zeep maakten met menselijke reuzel.
Ik hield om over waarom te denken op deze mensen kwamen aangezien wat niet eerder kwamen door vrij zullen, en na het vragen van een paar mensen werden gedwongen die aan het gebouw werkten zij me meedeelden dat veel van deze mensen werden verteld dat zij opnieuw werden gevestigd aangezien zij speciaal waren en waren verkocht beter land dat, betere banen wordt gegeven, en hoofdzakelijk het veel beter en gemakkelijker leven dan dat werden beloofd zij momenteel leefden. Eerder moord deze mensen door de massa's door gas cycloon-B, ingespoten met dodelijke vergiften, schot, of eenvoudig gewerkt en werden waren verhongerd aan dood.
Ik zag de gezichten van hen die aan het kamp op de muren van barracks in Kamp 1 werden genomen, waren wat doen schrikken, uitdagend was wat, verward wat, nochtans één ding gemeenschappelijk, waren zij alle normale onschuldige mensen, zoals u en I. De foto's werden gemerkt met de data zij bij de kampen aankwamen, en de data verdwenen zij of of zij dateren zij stierven.
Deze koude nevelige dag scheen symbolisch van het gevoel dat één in dit kamp krijgt. Het gevoel wordt gemengd van ogenblik aan ogenblik. Men is boos dat zulk een ding kon voorkomen, wordt doen walgen door de capaciteit van menselijke wreedheid en de mate waarin het wordt uitgedrukt; men is verlicht dat het over is en is dankbaar voor die leven dat werd bevrijd; gemachtigd door de veerkracht van mens zal; gelukkig om te weten dat er sommigen zijn wie ondanks ontbering voor gemeenschappelijke goed vochten en niet opgaven; droevig voor hen die niet de sterkte hadden, die gebroken mannen en vrouwen stierf. Droevig voor hen die laatste is waren de ogenblikken donker en pijnlijk, toen de hoop niet duidelijk was en de toekomst door hun vingertoppen ontsnapte aangezien zij op een trekker worden getrokken, of skylight dicht nadat het gas door het plafond werd gelaten vallen, laatste licht zij ooit zaag letten. Het feit dat deze mensen van honger in een geul vielen die zij in hoop hadden gegraven opnieuw vrij te zijn, hun gehouden van degenen te houden, een kus te voelen, een glimlach te zien, of enkel een maaltijd opnieuw te eten. Dit maakte me realiseren hoeveel wij voor vandaag verleend nemen. Hoe de breekbare vrijheid is, hoe gemakkelijk het wordt genomen.
Deze ervaring verliet me met vragen die ik nog niet kan beantwoorden. Deze ervaring toonde me hoe de wrede en harteloze mensen kunnen zijn en hoe gemakkelijk beïnvloed wij door ideologieën en massacommunicatie zijn. Hoeveel hebzucht een individu kan beïnvloeden en hoe hongerig en barbaarse macht wij kunnen zijn. Hoe kan één mens dit soort pijn op een andere, ongeacht ras, status of godsdienst opleggen? Hoe kan één persoon het kind van iemand anders doden? Hoe kan één op het gezicht van het leven en het bloed van een moeder, haar kind, moord weggehaald=worden= en letten? Hoe kunnen wij een andere mens aan 25 Kg hen aan invasieve experimenten onderwerpen verhongeren en? Hoe kan een man een vrouw haar aan naakt zijn kind tegen haar zal dwingen verkrachten en? Hoe kan een zwakke mens sterke breken omdat hij inferieur voelt? Hoe kan de rest van de wereld hebben toegestaan deze wreedheden om plaats te vinden?
Dit kamp is niet alleen een testament aan de pijn de Joodse gevoelde gemeenschap, zoals velen wie niet Joods waren werden gevangengenomen en in Auschwitz werden gedood. Dit is een symbool voor ons allen om de breekbaarheid van het menselijke leven te herinneren. Het is meer dan graveyard, meer dan een plaats van de werelderfenis, meer dan enkel een toeristenaantrekkelijkheid. Het is een herinnering van wat is gebeurd, en bewaard zodat wij vergeten en niet de fouten van onze voorvaderen herhalen. Het bevindt zich bewijs, een stille schreeuw die voor eeuwigheid tegen racisme, onderscheid, en haat gaat. Het vertelt ons om te weten waar wij ons bevinden, en het belangrijkst wat wij ons voor, omdat bevinden wie weet wanneer wij onze rechten zullen moeten verdedigen, de rechten die wij voor verleend hebben genomen. Het vraagt ons of zijn wij bereid om voor onze geloven te sterven, en om de geloven van anderen te verdedigen? Zou u sterven zodat iemand anders levend? Zou u voor vrijheid opkomen?

Deze strijd voor het leven en vrijheid is een werkelijkheid vandaag voor een deel van de wereld. Het is een werkelijkheid die stil door oppressive regimes en hevige organisaties wordt gehouden. De haat gaat nog wij hoort niet over het verder, misschien omdat wij `t aantrekken wil verantwoordelijk voelen en misschien omdat zij ons niet willen het weten. Er is volkerenmoord, onderdrukking van alle soorten, en de pijn en het lijden gaan in alle hoeken van deze wereld verder. Het is onze plicht helpen dit tegenhouden en tot onze wereld een betere vreedzamere en vrije plaats maken. Het is onze plicht om de kinderen van morgen te onderwijzen dat het racisme zwakheid betekent, bereikt het geweld slechts meer geweld, en de goedkeuring zal leiden tot de groei. Wij zijn alle burgers van deze wereld, en de participatie in bepaalde rassen, godsdienstige of etnische groepen verleent ons geen elitaire status. Wij zijn verantwoordelijk allen voor het maken van tot deze wereld een goede plaats te leven, en een plaats wij gelukkig zouden moeten zijn om onze kinderen te brengen in en onze kinderen in op te heffen. Mijn hoop is dat door dit te lezen u uw deel zult doen, uw eerbied, zult betalen en zult herinneren dat vergeten moet herhalen. Wij zijn verantwoordelijk allen, zijn wij geschikt, zijn wij menselijk allen.
Anna

[كنسنترأيشن كمب] وتضمناتهم ل اليوم
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
هذا فصل صيف ذهب أنا إلى [أوسكهويتز] ل [ث ثيرد تيم] أن يبدي أسرة عضوة البقية من ماذا أنا اعتبرت أن يكون انتهاك كبريات من حقوق الإنسان أساسيّة. أنا قد كنت هناك مرّتين قبل, والأولى وكان خبرة متأخّرة مماثلة, على حدّ سواء مشمسة فصل صيف أيام, مع زهرات يزهر, عصافير يسقسق والإحساس [أمنيبرسنت] حياة في الهواء. [ث سكند تيم] كان أنا هناك كان [ميد وكتوبر] وكان كثير مختلفة يختبر من الأخرى.

كان اليوم أنا أكون حوالي أن يصف إلى أنت ضبابيّة وضبابيّة, وريح باردة رطبة [ويسبد] من خلال شعري وفرش وجناتي يتركهم مع أنّ [تينغل] باردة أنّ فقط الحافة الشتاء يحضر. هو كان باردة 6 درجات [سلسوس] مع سماء [أفركست] ولا لمس الإشراق أن يأتي. هذا النوع اليوم أنّ يكون على أحسن وجه أنفقت بنار مكان, يشرب [ككا] بيضاء, ويفكّر حول ال يقارب شتاء. [أوسكهويتز], مكان حيث 6 [ميلّيون بيوبل] يمات واجبة إلى شروط قاسية [ب] لم الخبرة عاديّة ل أنّ وقت السنة. هو أرسل قشعريرة دائمة نزولا إلى عمود فقريّي. كان الثكنات حيث الناس فقط مثل أنت وأنا كان آويت بنايات يعنى أن يحافظ 52 حصان حجر السّامة, غير أنّ بالأحرى كان بيتيّ إلى 400 الناس, بلا عزل, ما من مغاسل, لاشيء. خندقة أحاطوا المركبة, وكان حفرت ب أنّ الناس الذي عاش في الثكنات. أنّ قذفت رجال كان في ال نفسه خندقة هم حفروا بظالمة وضابطات مريضة الذي ذهب أن ينام مع زوجاتهم جميلة في منزل دافئة في النهاية من كلّ يوم. كان الطقس والبرن ما من عذر لا أن يعمل وتعب مرئيّة [إقولّد] موت مؤكّدة.
القافلة تموين يندمج آثار كيلومتر حوالي قبل أن المخيم ويأتي إلى [دد ند] مرّة في المركبة. بعد أحيانا أيام السفر ضيّقة [إين-بتوين] مئة الناس دون طعام أو شراب, ساق أنّ الذي بقي كان من القافلة تموين مثل مواش وفصلت: عمل أو صحّة وقائيّة; رجل, إمرأة, أو طفلة. عمل عنى يمدّد حياة غير أنّ أخيرا موت; صحّة وقائيّة عنى موت فوريّة; إمرأة أو طفلة أيضا يضمن قدر.

أنا أبدا سأنسى اليوم باردة عاصفة أنا مشيت تحت البوّابة أيّ قرأ "[أربيت] [مشت] [فري]," حرفيّا يترجم بما أنّ "يحضر عمل حرية." هذا كان من المحتمل الوضع شنيعة أكثر يقال إلى أنّ الذي كان أرسلت إلى المخيمات. أدمت هذا وضع ب 1950 [كغ] من [هومن هير] يحلق من الرؤوس من أطفال, نساء ورجال على وصول إلى المخيمات, [رغردلسّ وف] قدر نهائيّة; غرفة تماما من الطّرف جراحيّ ترقيعيّ يؤخذ لأجزاء; آخر غرفة الحقائب كلّ بترتيب وبسخرية يعلم مع عناوين عائدة [إين كس وف] خسارة; التعبئات من أسن يؤخذ لنوع ذهب; غرفة الأحذية: أطفال, نساء, رجال, ميل, يرتدى كلّيّا, غالية وبثمن زهيد; غرفة القماش يحاك من الشعر من نساء, وصابون يجعل مع دهن خنزير إنسانيّة.
أنا توقّفت أن يفكّر حول لما هذا الناس أتوا بما أنّ بعض كان لم يجبر بالأحرى أتى بإرادة حرّة, وبعد يسأل [ا فو] الناس الذي عمل على الفرضيات هم أعلمواني أنّ قلت كثير من هذا الناس كان أنّ هم كان يكون نقلت بما أنّ هم كانوا خاصّة وكان كان يباع أرض جيّدة, يكون يعطى أشغال جيّدة, وأساسا كان وعدت كثير على نحو أفضل ويتيح حياة من أنّ هم كان حاليّا عاشوا. بالأحرى قتلت هذا الناس كان ب ال [مسّ] ب [سكلون-ب] غاز, حقنت مع سم قاتلة, طلقة خردق, أو ببساطة عملت وجعت إلى موت.
أنا رأيت الوجوه من أنّ الذي كان أخذت إلى المخيم على الجدر من الثكنات في مخيم 1, بعض كان أخفت, بعض متّحدة, بعض يربك, ولكن كان واحدة شيء عاديّة, هم كان كلّ الناس عاديّة بريئة, مثل أنت و [إي.]. علمت الصور كان مع التاريخ هم وصلوا في المخيمات, والتاريخ هم إمّا اختفوا أو هم يؤرّخون هم مات.
بدا هذا يوم باردة ضبابيّة رمزيّة من الإحساس أنّ واحدة يحصل في هذا مخيم. مزجت الأحاسيس من عزم إلى عزم. واحدة يضجر أنّ هذا شيء استطاع وقعت, أقرف بالقدرة من قساوة إنسانيّة والمدى إلى أيّ هو يكون عبّر عن; واحدة خفّفت أنّ هو [إيس] على وشاكرة ل أنّ حيوات أنّ كان حرّرت; أردت يفوّر بالرجوعيّة الإنسان; سعيدة أن يعرف أنّ هناك بعض الذي على الرغم من شدة تنازع للعاديّة جيّدة ولم يعط فوق; آسفة ل أنّ الذي لم يتلقّى القوة, الذي مات مكسورة رجال ونساء. آسفة ل أنّ الذي يكون أعزام متأخّرة كان مظلمة ومؤلمة, عندما [ب] أمل لم ظاهرة والمستقبل يهرب من خلال بناناتهم بما أنّ هم راقبوا زناد كنت سحبت, أو منور ختام عقب غاز كان سقطت من خلال السقف, الضوء متأخّرة هم في أيّ وقت رأوا. الحقيقة أنّ [فلّ] هذا رجال من حالة جوع في خندقة هم كانوا قد حفروا في أمل أن يكون حرّة ثانية, أن يمسك هم أحبّ أحد, يشعر قبلة, يرى ابتسام, أو فقط يأكل وجهة ثانية. هذا جعلني حقّقت كم نحن نأخذ ل يمنح اليوم. كيف حرية هشّة يكون, كيف بسهولة هو يكون أخذت.
تركني هذا خبرة مع أسئلة أنّ أنا بعد يستطيع لا يجيب. أبدىني هذا خبرة كيف قاسية وأناس عديم رحمة يستطيع كنت وكيف بسهولة يأثر نحن نكون بمذاهب و [مسّ كمّونيكأيشن]. [هوو موش] طمع يستطيع أثرت فردة وكيف قوة جائعة و [بربريك] نحن يستطيع كنت. كيف يستطيع واحدة إنسان أنزلت هذا نوع الألم على آخر, [رغردلسّ وف] جنس, وضع أو دين? كيف يستطيع واحدة شخص قتلت طفلة خاص بواحد آخر? كيف يستطيع واحدة ساعة الوجه من أم حياة ودم, طفلته, كنت انتشلت وقتلت? كيف يستطيع نحن جعت آخر إنسان إلى 25 [كغ] وعرضتهم إلى تجارب جائحة? كيف يستطيع رجل اغتصبت إمرأة وأجبرته أن يعري طفلته ضدّ ه يريد? كيف يستطيع رجل ضعيفة كسرت قوّيّة واحدة لأنّ هو يشعر سفليّة? كيف يستطيع ال [رست وف ث وورلد] يتلقّى سمحت هذا شناعة أن يتمّ?
ليس هذا مخيم صحيحة وصية إلى الألم ال [جويش] جماعة لباد, [أس مني] الذي [ب] لم [جويش] كان سجنت وقتلت في [أوسكهويتز]. هذا رمز ل نا كلّ أن يتذكّر السهولة عطب من حياة إنسانيّة. هو أكثر من مقبرة, أكثر من عالم ميراث موقعة, أكثر من فقط حالة جذب سياحيّة. هو مذكر من ماذا قد حدث, وحفظت [س ثت] نحن لا نّسى ويكرّس الأغلاط من أسلافنا. هو برهان ثابتة, يسكت صراخ أنّ يذهب فوق لأبديّ ضدّ عنصرية, تمييز, وكراهية. هو يقولنا أن يعرف حيث نحن نقف, و [موست يمبورتنتلي] ماذا نحن نقف ل, لأنّ الذي يعرف عندما نحن سنضطرّ دافعت حقوقنا, الحقوق نحن نأخذ ل يمنح. هو يسألنا إن نحن نكون مستعدّة أن يموت لإعتقادنا, وأن يدافع الإعتقاد من أخرى? أنت متت لذلك [سميون لس] أراد حيّة? أنت وقفت فوق لحرية?

هذا معركة لحياة وحرية حقيقة في أجزاء من العالم اليوم. هو حقيقة يكون يحافظ يسكت بنظامات ظالمة وتنظيمات عنيفة. كراهية يستمرّ مع ذلك لا يسمع نحن حول هو, ربّما لأنّ نحن اتّخذ شكل `[ت] يريد أن يشعر مسؤولة وربّما لأنّ هم لا يريدوننا أن يعرف. هناك إبادة جماعيّة, إضطهاد من كلّ أنواع, ويستمرّ الألم ويعاني في كلّ أركان من هذا عالم. هو واجب رسمنا أن يساعد توقّفت هذا وجعلت عالمنا جيّدة أكثر سلميّة ومكان حرّة. هو واجب رسمنا أن يعلم الأطفال الالغد أنّ عنصرية يعني حالة ضعف, عنف فقط يحقّق كثير عنف, وسيقود قبول إلى حالة نموّ. نحن كلّ مواطنات من هذا عالم, ولا يمنحنا مشاركة في مؤكّدة عنصريّة, دينيّة أو مجموعة عرقيّة أيّ نخبوية وضع. نحن كلّ مسؤولة ل يجعل هذا عالم مكان جيّدة أن يعيش, ومكان نحن سوفت كنت سعيدة أن يحضر أطفالنا داخل ورفعت أطفالنا [إين.]. أملي أنّ ب يقرأ هذا أنت ستتمّ جزءك, دفعت إحتراماتك, وتذكّرت أنّ أن ينسى أن يكرّس. نحن كلّ مسؤولة, نحن قادرة, نحن كلّ إنسانيّة.
[أنّا]